Entliczek pawliczek czyli tatrzańskie „8B+”

Dodał Aleksandra Bacik, 4 września 2022 Kategorie: Aktualności, Działalność, Ważne, Wspinanie Brak komentarzy

Marek Freus
Skołowany tegorocznym upalnym latem, tkwiąc w jakimś zawieszeniu i  marazmie dałem się namówić  Szymonowi Kicie na wyjazd w Tatry, oczywiście na wspinanie. Przekonał mnie swoim zapałem i zaimponował determinacją (patrz akcja na Kieżmarskim 😉 ). Za bazę zrobiliśmy sobie Stary Smokowiec, bo tak centralnie pod  Słowackimi Tatrami, plan zaś był elastyczny, czyli się zobaczy. Pojechaliśmy na noc, poszło sprawnie, jeszcze zdążyliśmy zamknąć pobliskie knajpy. Ranek jak to ranek…Było gorąco, kisiło, zapowiadano popołudniowe burze. Świadomy ryzyka późnych wyjść w góry zaproponowałem wycieczkę wspinaczkową na Derevnik – czyli takie Słowackie skałki koło Spiskiego Hradu. Byłem tam pierwszy raz (znaczy w tych skałkach). Fajne, ubezpieczone gęsto  jak na naszej Jurze skały zbudowane z wapieni trawertynowych, przyjemne drogi. Oczywiście jechać na Słowację by wspinać się na Derevniku to głupi pomysł, to raczej takie coś przy okazji.

Kolejny dzień po zalosowaniu opcji, poszliśmy do doliny Złomisk. Ładna okolica, zachwalane powszechnie lite granity Małego Oszarpańca i klasyk czyli droga Pliska z opcją do topu. Byliśmy tam sami, cisza, spokój, rewelacja. No a dróżka? Piękna! No i jedno miejsce, niby koło sześć, ale można się zdziwić! Tuż pod szczytem postraszyło nas grzmotem i paroma kroplami deszczu, bez zaliczenia wierzchołka zrobiliśmy zjazdy i galopkiem z wywieszonym ozorem do Popradzkigo na piwo. Tutaj uwaga, nie są to duże przebiegi, Tatry to relatywnie małe góry, ale mnie to już wykańcza, stawy, biodra, kolana, no dziad jestem. Trzy godz podejście, dwie wspinanie i kolejne dwie zejście! Na szczęście z przystankiem u ,,wodopoju”. Ten asfalt do schroniska może dać w kość!

Zacięcie na Plškova Cesta
Kończysta w chmurach

Trzeci dzień, świadomie by ograniczyć deptanie, wybralismy Mekkę ,,sportowych” wspinaczek czyli Osterwę. Ale nie poszliśmy na łatwiznę 😉 Wybór padł na kolejnego klasyka co by było bardziej przygodowo i szkoleniowo – Kralina – Pawliczka albo Prawiczka- Króliczka czy jakoś tak :)). No ładny parch- taki wzorcowy. Tak skończyliśmy nasz wypad w Tatry.

Na Osterwie
Ostatni wyciąg Kraliczka – Prawniczka :)))



„Jako, że Marek czuł się pewnie przy wspinaniu mogłem na spokojnie delektować się dymem papierosowym przy milczącej zgodzie prowadzącego wyciąg”

~Szymon Kita

Filar Staszla i Prawy Puškáš

Dodał Aleksandra Bacik, 4 września 2022 Kategorie: Aktualności, Bez kategorii, Działalność, Ważne, Wspinanie Brak komentarzy

Tydzień temu w Tatrach Skowron mówił o wspinaniu. Nigdy jeszcze się nie wspinałam w Tatrach. I tak się napaliłam, że też chcę, że jeszcze na bazie pytałam Kitę czy nie chce pojechać. Po ostrych negocjacjach ile dni i które, pojechaliśmy na kolejny weekend.

Pierwszego dnia zrobiliśmy Filar Staszla – wejście na Zadni Granat – „prawdopodobnie najciekawsza droga Granatów dla początkujących wspinaczy”. Idealnie. To chyba my. Klasyka. Wycena na V. Brzmi na łatwe. Ale z z plecakami i w większości na asekuracji własnej (przy trudnych miejscach były jakieś stare zardzewiałe haki, nawet parę plakietek było).

Związaliśmy się z Szymonem liną. Lubię ten moment. Taki… Powierzania troszkę życia komuś. Czasem robię to zupełnie bezrefleksyjnie, przecież tyle razy i z tyloma ludźmi już się wiązałam. A czasem, jak tym razem, z dużą domieszką ekscytacji. W końcu to Tatrzński Klasyk!

Cała droga piękna. Dla nas akurat. Technicznie łatwa, przygodowa. Taka z uśmiechem. Widoki cudne. Cały czas w dole majaczyły się Czarny i Zmarzły Staw Gąsienicowy. Tylko gdzieś tam się chmurzyska zebrały i straszyło załamaniem pogody. A ja nadal lekko schizuje przed burzą w górach.

Niedziela była dniem restowym… Koledzy uczą mnie odpoczywać. I to odpoczywać w górach… I to nawet czasem jest przyjemne. O dziwo! 😊)) spacer, sauna, zakupy i wieczorne dłuuuuuuuugie pakowanie.

Kolejny dzień. Prawy Puškáš – Klasyk na Kieżmarski Szczyt. Miał być Lewy Puškáš – łatwiejszy… ale skoro Filar Staszla poszedł nam nieźle…

Druga droga technicznie nadal nietrudna, nadal V. Ale dłuższa. Znacznie. 450 metrów wspinania. 11 wyciągów. Łatwa… owszem. Dla zgranego zespołu. Trzeba umieć szybko czytać drogę, osadzać punkty i robić stanowiska. Mniej się zastanawiać po drodze, a było pare takich miejsc, gdzie stałam chwilę za długo i serducho zabiło jakby szybciej.

Skończyliśmy drogę.. już po zmroku. Pięknie było wokół. Kontury gór, światełka na szczycie Łomnicy, oświetlone miasteczko na dole. Przegadaliśmy, że schodzenie w środku nocy mało nas bawi. I tak oto przekiblowaliśmy pod szczytem.

Ze szczytu przyglądaliśmy się innym wierzchołkom w okolicy. Tam można wejść! Tam pójść! Chcieliśmy jeszcze przejść grań Wideł i zjechać z Łomnicy. Ale to kiedy indziej. Czasowo byśmy się nie wyrobili.

Ponoć to dobrze gdy pozostaje niedosyt… czy ja wiem…
Wróciliśmy z masą pomysłów na kolejne wycieczki i kolejne wspinania 😊

Tatry w Maju 2022. Trawers czarnej i egzamin 

Dodał Aleksandra Bacik, 21 czerwca 2022 Kategorie: Aktualności, Działalność krajowa, Działalność szkoleniowa, Ważne Brak komentarzy

Pod koniec maja 2022 r. odbyła się nietypowa, kursowa wycieczka w Tatry. Zazwyczaj kursanci mają możliwość wyjazdu do jaskiń w Tatrach w czasie dwóch obozów – letniego i zimowego. Tak było i u nas. Jednak pandemia negatywnie dotknęła nasz kurs i większości kursantów brakowało przejść jaskiniowych. Poza tym, najlepsze warunki do egzaminu są na bazie w Witowie: kursanci i egzaminatorzy są zamknięci w domu bez możliwości ucieczki. Do tego brak internetu sprawia, że można polegać tylko na swojej wiedzy.

Dlatego plan był taki, żeby w sobotę zrobić wyjście do jaskini, a w niedzielę zdawać/zdać 🙂 egzamin.

Obozy odbywają się latem i zimą nie bez powodu: warunki panujące w tym czasie pozwalają na zwiedzanie wielu, różnych jaskiń. Pod koniec maja znaczna część udostępnionych jaskiń jest niedostępna ze względu na wysoki poziom wody, a w niektórych z nich zaczyna padać jaskiniowy deszcz. Ponadto większość typowych jaskiń kursowych była już zwiedzana przez kursantów.

Okazało się, że idealną jaskinią jest jaskinia Czarna. Jest dość sucha i posiada kilka sposobów przejścia, więc zawsze można znaleźć coś nowego. Dodatkowo, symbolicznym jest zakończenie kursu taternictwa w jaskini, która była eksplorowana przez nasz klub w 1961 roku.

Czarna Jaskinia ma kilka otworów: trzy po południowo-zachodniej stronie góry, jedno po stronie północno-wschodniej. Z obu stron liczne korytarze prowadzą do Szmaragdowego jeziorka. 

Jedną z popularnych tras jest przejście przez całą jaskinię od wyjścia południowego do północnego, tzw. trawers Czarną. Jednoczesna obecność wystarczającej liczby kursantów i instruktorów umożliwia jednoczesne przejście jaskini z obu stron.

Jedna ekipa idzie od wejścia północnego, druga od południowego, spotykają się nad Szmaragdowym jeziorkiem, gratulują sobie, że nie zgubili się w ciemnej jaskini i wychodzą drugą stroną po zaporęczowanych już linach. Ważnym elementem planu działania jest odpowiednie zaplanowanie czasu, aby nie trzeba było zbyt długo czekać na przyjazną ekipę. Dodatkowo ustalony był czas powrotu: jeśli z jakiegoś powodu spotkanie nie odbędzie się przed wyznaczoną godziną, grupa wraca. Zamiast trawersu, zrobilibyśmy wtedy też fajną akcję ale tylko do jeziorka. 

Takie trawersy mają interesujący aspekt. Ponieważ wychodzisz z jaskini innym wyjściem niż to, którym wszedłeś do niej, przy wyjściu masz tylko to, co niosłeś przez cały trawers. Jeśli chcesz wrócić do bazy w butach i spodniach, noś to wszystko ze sobą. Ja wybrałem tylko buty, bez spodni jakoś można sobie poradzić, bo w nocy niewiele widać. Jednocześnie w drodze powrotnej trafia się na plecaki drugiej drużyny. Możesz poprosić o schowanie w nich wcześniej kanapek, tak aby czekały na Ciebie, gdy wyjdziesz 🙂

Nasza ekipa szła od strony północnego wejścia (nr 3), musiała wyjść nieco wcześniej, aby dotrzeć na miejsce spotkania o tej samej porze. Dojście do jaskini jest bliskie, ale wymaga dość stromego podejścia na Adamicę. Jednak zainspirowani przykładem naszego niesamowitego sportowca Piotra, szybko i prawie bez przekleństw wdrapaliśmy się na polanę Upłaz. Po przejściu tej polany dotarliśmy do niewielkiej wnęki w skałach, gdzie wygodnie można przebrać się w kombinezony i zostawić rzeczy. Potem pojawiła się lina do wspinaczki i wejście do jaskini. 

W Jaskini Czarnej zawsze imponowały mi duże sale i nacieki, a zwłaszcza biały `twaróg` na ścianach za Brązowym Progiem. Jedną z takich sal jest Sala św. Bernarda tuż po zjeździe z góry. Olbrzymia komnata z ogromnym tunelem Colorado (który zaskakująco szybko kończy się ślepym zaułkiem).

Charakterystyczną cechą jaskini jest również to, że na prawie każdej trasie masz wspinaczkę: z liną i asekuracją lub po prostu zapieraczką. 

W kilku miejscach jaskinia ma liczne korytarze i łatwo się zgubić, mając tylko szkic techniczny. W tym miejscu pomógł nam tekstowy opis jaskini, do którego wcześniej podchodziłem dość sceptycznie.

Spotkanie nad jeziorem odbyło się zgodnie z planem. Drugi zespół szedł jednak trochę wolniej i dał nam nieco ponad godzinę na podziwianie piękną hali i wysłuchanie historyjek doświadczonych grotołazów. 

Za głównym wyjściem jest dość strome zejście. I o ile zimą śnieg pozwala na zejście w pozycji niemal siedzącej na śniegu, o tyle latem trasa ta wymaga koncentracji i wysiłku. I butów, które trzeba było w workach ciągnąć przez całą jaskinię.

Wracaliśmy już po ciemku, więc nikt z odwiedzających park nie spotkał osób w butach, piżamach i kaskach z czołówką 🙂 

To był mój czwarty raz w Czarnej. Czy widziałem już wszystko? Oczywiście, że nie, chciałbym kiedyś wrócić, posiadając już kartę taternika i pochodzić licznymi partiami. Zwłaszcza, że jak mówią, w jaskini mogą być jeszcze nowe, nieodkryte miejsca. 

=====

Relacja kursantów 

Bez biwaku niespodzianki

Dodał Aleksandra Bacik, 16 czerwca 2022 Kategorie: Bez kategorii, Działalność krajowa, Ważne Brak komentarzy

W zeszły weekend wybraliśmy sie w trójkę do jaskini Czarnej. Była to zdecydowanie akcja turystyczna 🙃Zwiedziliśmy partie III Komina  i Partie Tehuby.  Najbardziej interesowały nas partie za Rurą za Kredensem.

Pogoda na szczęście  dopisała. Na podejściu było cieplutko, ale nie gorąco, a po wyjściu z dziury słońce tak pięknie świeciło, że zasiedzieliśmy się dłuższą chwilę zanim zaczęliśmy schodzić.


Ola, Śliwa I Hubert

Whatever makes you happy 2021

Dodał Emil Hamera, 8 października 2021 Kategorie: Aktualności, Bez kategorii, Działalność, Działalność zagraniczna, Ważne Brak komentarzy
Whatever makes you happy 2021

Przemysław Skowroński

W tym roku wyprawa jaskiniowa Sekcji Grotołazów Wrocław była planowana jak zwykle w masyw Bzyb na Kaukazie. Nauczeni wieloletnim doświadczeniem, dosyć wcześnie ustaliliśmy termin wyprawy na początek sierpnia, żeby wszyscy chętni zdążyli „zaklepać” urlopy. Po niecierpliwym oczekiwaniu i zmianach w globalnej turystyce, otwieraniu i zamykaniu kolejnych granic, w okolicach połowy lipca, porzuciliśmy nadzieję, że uda się w tym roku wjechać do Abchazji.

Postanowiliśmy dołączyć do zaprzyjaźnionej wyprawy WKTJ w masyw HoherGoll w Austrii (Alpy Salzburskie). Zaczynała się ona niestety od 17 lipca. O zgrozo – nasza zapobiegliwość w podaniu wcześnie terminu sprawiła że część osób nie mogła już zmienić urlopu. W efekcie zmian i niepewności, na wyjazd, zdecydowali się Aleksandra Bacik, i niżej podpisany. 24 lipca dołączyliśmy do ekipy w bazie wysuniętej i działaliśmy tam do 7. sierpnia.

Wyprawa ma bazę w historycznym miejscu, zwanym przez grotołazów z Salzburskiego klubu „Zakrystią” (1800m n.p.m.). Działali stąd grotołazi z wielu klubów, m.in. KKS i gościnnie również SGW. Sama Zakrystia to sporych rozmiarów nyża w ścianie, ze znacznym okapem, co na pierwszy rzut oka budzi ogromną nadzieję. Niestety przy pierwszym deszczyku, okazuję się, że ów strop nie różni się niczym od zwykłej skały i wszędzie kapie jak to zwykle w jaskini.

Do specyfiki działania w tym rejonie należy powszechne używanie uprzęży na powierzchni. Dojście do otworu jaskini Gamssteighohle to 200m sznurka. Nawet wejście na grań powyżej bazy jest zaporęczowane. W drodze z doliny do Zakrystii, należy pokonać przewyższenie ok. 1200m – najpierw po „pionowych” łąkach, potem „pionowym” lesie, a na koniec 100m po prostu po ścianie, pionowej bez cudzysłowu (wszystkie te elementy są zaporęczowane). W logistyce wyprawowej pomaga też śmigłowiec. Sprawdziliśmy, jest dużo szybciej.

Ponieważ znamy się z kierownikiem oraz niektórymi członkami wyprawy, płynnie zostaliśmy wprzęgnięci w wyprawowy rozkład tematów i przodków.

Wyprawa korzysta z bogatej historii eksploracji w tym rejonie i głównie poszerza i pogłębia znane jaskinie. Przykładem może być wspominana już, Gamssteighohle. To był mój pierwszy cel w tym roku. Pięć dni na biwaku „Cichy Kącik”, skąd eksplorowaliśmy korytarz Antykoncepcyjny oraz robiliśmy re transport z ciągów w kierunku dna („Tam już nic ciekawego nie ma”).

Czasem jednak do wielu znanych w okolicy otworów udaje się dołożyć coś, co ma szansę być zupełnie nowe np.: tegoroczna „Studnia Lubliniecka” (ok. -200m), w której eksploracji brała aktywny udział Ola. Na nasze nieszczęście, po wnikliwym sprawdzeniu przepastnego katastru w Salzburgu,już po wyprawie, okazała się ona związana ze znaną już wcześniej Studnią Medalikarzy.

Nie będę powielać opisu osiągnięć samej wyprawy, o której możecie przeczytać np. tu: http://pza.org.pl/news/news-jaskinie/wyprawy/pza-hoher-goll-2021

Dla mnie był to bardzo pouczający wyjazd. Miałem szansę zarówno na działalność z biwaku, odkrywanie nowego, obijanie, poręczowanie „dla przyszłych pokoleń”, kartowanie, wspinaczka na pałę, a i poszerzanie ciaśniejszych przełazów majzlem się trafiało.

Odmiennie od Abchazji, gdzie wszyscy liczymy na jakąś znaczną głębokość i koncentrujemy działania na najbardziej perspektywicznym przodku, tutaj celem jest próba całościowego poznania i opisu masywu pod kątem geologicznym. Dlatego duże znaczenie ma znalezienie jak najwięcej ciągów poziomych, odległych horyzontalnie od znanych partii. Wspomniałem już, że topografia nie wszędzie pozwala swobodnie szukać nowych otworów. To powoduje, że działania prowadzone są w wielu jaskiniach i wielu kierunkach jednocześnie, niejednokrotnie tylko raz, dwa w ciągu wypraw (np.: jaskinia Dependance). Motywacja do szukania poziomów jest tak duża, że często dokonywane są karkołomne przekopy, lub konieczne staje się tarzanie w „nutelli”. Również my z Olą mieliśmy okazję takiego tarzania się nie raz spróbować.

Pod koniec pierwszego tygodnia, kierownik zapytał, czy chcielibyśmy odkryć coś nowego w dół – jak na członków SGW przystało. Nadarzyła się sposobność, bo na jednym z przodków dziewczyny w zeszłym roku zakończyły poręczowanie trawersu w meandrze nad jakąś wielką studnią i zabrakło im liny, a lufa taka że hej!. Oczywiście był też haczyk. Wspomniany meander znajdował się za dość niskim, ciasnym, kilkumetrowym przełazem, wypełnionym błotem, na dnie którego w newralgicznym punkcie stała mała kałuża z wodą. No cóż. Liczyłem, że trochę przesadzają z opisem, ale faktem jest, że po pokonaniu przełazu, nie dało się odróżnić rolki stop od klucza „13”. Nagrodą niech będzie, że faktycznie puszczało w dół, było obszernie, potem już bez błota i nie zatrzymały nas nawet „pociągi” słyszane z różnych stron po obfitych opadach deszczu na powierzchni. Nie bez znaczenia jest również nasze z Olą pierwsze samodzielne kartowanie.

Jak na większości polskich wypraw jaskiniowych, tak i tutaj rotacja osób na bazie była spora – my przyjechaliśmy trochę później, ktoś wracał trochę wcześniej. Nie przeszkodziło to jednak w znakomitej zabawie, no i całościowy efekt wyprawy w postaci skartowania ponad kilometra nowych ciągów pozwala co najmniej nie czuć wstydu. Dla porządku dodam, że poza wspomnianymi w tekście jaskiniami, działaliśmy jeszcze w Gruberhornhohle i Częstochowa Shacht.

Należy podkreślić, że atmosfera na wyprawie była bardzo życzliwa i koleżeńska, tak jak na dobre towarzystwo jaskiniowe przystało. A symbolem podejścia do działalności, a w szczególności do uczestników wyprawy jest hasło:

Co dziś robimy? – Whatever makes You happy!

Ola Bacik

Miała być wyprawa do Abchazji dwa lata temu… rok temu… I w tym roku. Na wszystkie chciałam pojechać, ale żadna z nich nie doszła do skutku. Jak Przemek zapytał mnie na dwa tygodnie przed wyprawą czy w takim razie zamiast do Abchazji jadę na Golla nie zastanawiałam się długo. Szkoda tylko, że więcej nas z klubu nie pojechało.

Była to moja pierwsza wyprawa, dlatego wszystko było dla mnie nowe. Taki wyjazd eksploracyjny zdecydowanie różni się od “sportowych” przejść jaskiniowych, a tym bardziej od kursowych. Z ciekawością przyglądałam się jak wygląda życie zarówno na bazie jak i pod ziemią.

Dni, choć każdy inny, schemat miały podobny. Zaczynało się od kawy (którą Mateusz robił nam niestrudzenie co rano) i krzątaniny na bazie. Korzystaliśmy ze słońca, bo Zakrystia ma taką wystawę, że słońce “zachodziło’ dla nas o już 14. Akcje zaczynały się różnie gdzieś między 9 a 12 i trwały calutki dzień.. ale nie do nocy, by mieć siły na kolejny dzień! Wieczorem były opowieści, o tym co udało się tego dnia zrobić i planowanie kolejnych akcji.

Świetne było to, że każdego dnia można było robić co innego. Jednego dnia odkopywaliśmy korytarz z kamieni, innego było kopanie w błocie😊, kolejnego wspinaczka (na pałę), a w inne zjazdy sporymi studniami, na które poprzednim ekipom zabrakło liny.  Uczyliśmy się z Przemkiem kartować. I tutejszego podejścia do eksploracji. Spodziewałabym się euforii po odkryciu nowej części jaskini, a tymczasem tutaj od razu dokumentacja, kartowanie, szukanie miejsc na biwak, analiza geologiczna, czyli zróbmy teraz więcej roboty, by potem było wygodniej. Zresztą jedną z głównych zasad było tu, że odkryć można tyle jaskini ile uda się skartować do końca szychty. Znaczy to, że czasem trzeba zostawić „dla kolejnych” proste do przejścia korytarze, ponieważ kończy się czas szychty i trzeba wracać na bazę na ustaloną godzinę. Rozbawiło mnie też z początku, stwierdzenie, że przyszłe pokolenia docenią nas nie po długości odkrytych korytarzy tylko po szerokości i ilości włożonej pracy. Okazuje się, że nietrudno jest być odkrywcą i eksploratorem jaskiń. Jest masa tematów, które czekają aż ktoś je sprawdzi. Sztuką jest przygotować jaskinie pod dalsze eksploracje tak, by było bezpiecznie. Czy może.. tak bezpiecznie jak się tylko da.

Do tej pory chodziłam do jaskiń głównie ze względu na świetne towarzystwo, przygodę i piękno gór. Dopiero w trakcie wyprawy dotarło do mnie jak ekscytujące jest odkrywanie kolejnych fragmentów tego podziemnego świata. Na pewno nie zapomnę euforii którą miałam w głowie eksplorując Gang u Wrót Króla Gór czy studnie w jaskini roboczo nazwanej Lubieniecką czy też Sosnowcem (Spór o nazwę trwał długo). Oba miejsca – piękne i obszerne, dają niesamowitą satysfakcję i motywację do dalszej eksploracji.

Ku mojemu ubolewaniu, nie byłam ani razu na biwaku. Trudno, dalej będę próbować. 😊

Mieliśmy też (nie)przyjemność kiblować kilka dni na bazie w oczekiwaniu na słońce, które wysuszyłoby nam kombinezony. Były długie dyskusje, czytanie książek i home-office.

Wspomniane przez Przemka wyżej “Co dziś robimy? –WhatevermakesYou happy” było jedną niespodzianką. Nastawialiśmy się bardziej na chodzenie tam, gdzie kierownik uzna, że najbardziej się przydamy. Jednakże dla mnie większym zaskoczeniem były słowa Mateusza, który, parafrazując tłumaczył mi i Skowronowi „A Wy pamiętajcie, że jesteście tu na wakacjach. I wcale nie musicie iść jak Wam się nie chce. Ja to bym się nie przekonał do wyjścia w takim kombinezonie jak Wasze.” Może faktycznie…

Na wyprawie też doszło do mnie jak ogólnorozwojowym sportem jest grotołażenie i ile jest przydatnych umiejętności. Poza oczywistymi jak techniki linowe, ogarnianie sprzętu, poruszanie się w terenie, wspinaczka, orientacja w terenie trzeba też umieć obsłużyć wiertarkę, saperkę i łom. I grabie! Wskazane są umiejętności szycia i gotowania. Przy eksploracji warto jeszcze ogarniać rysowanie szkicu (i programu przy okazji), a i zmysł przestrzenny by się przydał. Pewnie jeszcze wiele rzeczy można by dopisać. Dobrze, że jest to sport zespołowy.

I choć były momenty kiedy zastanawiałam się czy grotołażenie jest na pewno tym co chcę robić.. Szczególnie marznąć, czołgając się w błocie, czy zdrapując je potem z różnych dziwnych miejsc, w tym  z rzęs… Jestem pewna, że nie była to moja ostatnia wyprawa.

Halinka Ladrowska

Dodał Mirek Kopertowski, 26 września 2021 Kategorie: Działalność, Działalność zagraniczna, Ważne Brak komentarzy
Halinka Ladrowska

Halinka Ladrowska działała w SGW w drugiej połowie lat siedemdziesiątych i na początku lat osiemdziesiątych (ubiegłego wieku). Organizowała i prowadziła akcje jaskiniowe w Tatrach i w Alpach. Uczestniczyła w wielu wyjazdach jaskiniowych, między innymi na Kretę.
W załączeniu zdjęcia z wyjazdu do Jaskini Poloska, w Jugosławii – luty 1981r.

Maria Brawata „Majka”

Zdjęcia z wyprawy do Poloska Jama

W meksykańskiej jaskini Cheve, 04.2019

Dodał Emil Hamera, 30 stycznia 2020 Kategorie: Aktualności, Działalność, Działalność zagraniczna, Ważne Brak komentarzy
W meksykańskiej jaskini Cheve, 04.2019

Wiosną tego roku dużą grupą grotołazów z Polski wybraliśmy się do Meksyku, aby dołożyć parę metrów do meksykańskiego Systemu Cheve. Większa część ekipy przyjechała wcześniej (26.03-12.04.2019), natomiast ja (Ewelina Raczyńska) i eMCe (Michał Macioszczyk) dojechaliśmy nieco później (10.04-5.05.2019) i zdążyliśmy się minąć z kolegami z WKTJ tylko w ich ostatni dzień pobytu. Sama wyprawa jest bardzo długa, w porównaniu do naszych europejskich, ponieważ trwa ponad 2 miesiące (startuje zazwyczaj około połowy lutego i trwa do końca kwietnia/początku maja).

Baza wyprawy Cheve znajduje się na wysokości ok 2800 m npm w masywie Sierra Juarez, w północno-wschodniej części stanu Oaxaca. Bazówka znajduje niedaleko od głównego otworu Cheve.

Podczas swojego pobytu ekipa WKTJ działała w rejonie Campu 2 wspinając się hakowo do obszernej sali, pozostawiając tam otwarte tematy eksploracyjne oraz prowadziła poszukiwania przewiewu i kontynuacji w zawalisku Mad Hatter (poszukiwania suchych ciągów omijających syfony na dnie jaskini) w okolicy Campu 3.

Czas spędzony na Campie 3 został spożytkowany na gruntowne przeszukanie zawaliska Mad Hatter. Odkryto i skartowano około 300m w bocznych odnogach zawaliska. Podążając za przewiewem w górę Mad Hattera udało się ostatecznie przedostać do korytarza wypełnionego wantami, nazwanego później Mad Cows Slaughterhouse o długości blisko 500m i dalej kontynuującego się. Największym osiągnięciem wyprawy jest jednak odkrycie wielkich rozmiarów sali, a właściwie skrzyżowania korytarzy, przechodzących z każdej strony w zawaliska. W wielu miejscach udało się prześlizgnąć przez nie do następnych sal i korytarzy.

Jednocześnie ekipy WKTJ działały również w jaskiniach Snake Pit, CL6 oraz prowadzone były poszukiwania powierzchniowe.

Zaraz po przyjeździe ja i eMCe odbywamy kilka “rozgrzewkowych” wyjść do jaskini SnakePit w celu poszukiwania kontynuacji korytarzy. W dniach 15-17.04 zespół w składzie Ewelina, eMCe, Matthew (USA), Claire (Canada) odbył tak zwany “warm-up trip”. Był  to transport sprzętu i jedzenia do Salmon’s Ladders (w połowie drogi między Camp 1 i 2) oraz działania z Campu I. Celem wyjścia było wspinanie hakowe w bocznym ciągu jaskini Palomitas, w okolicach połączenia z Cheve*. 

*Jaskinia Osto Palomitas została przyłączona w tym roku do Sistema Cheve w wyniku czego, Cheve osiągnęła głębokość 1520m. Osto Palomitas stała się tym samym najwyższym otworem Cheve. W związku z czym Cheve plasuje się na 10 miejscu wśród najgłębszych jaskiń na świecie oraz na 2 miejscu na półkuli zachodnej (zaraz po Huautli, która znajduje się po drugiej stronie masywu Sierra Juarez). 

 

19 kwietnia ja, eMCe i Bev (USA) ruszamy na Camp 3 (ok -1200m). Podczas eksploracji skupiamy się na przeszukiwaniu przodków, kartowaniu oraz szukaniu innych możliwości w korytarzu Mad Cows Slaughterhouse. Byliśmy już ostatnim zespołem na Campie 3 w tym roku, więc zadaniem całej ekipy było również posprzątanie biwaku i wyniesienie całego sprzętu na powierzchnię, deporęczując po drodze mokre partie jaskini. 24 kwietnia byliśmy na powierzchni.

To był już koniec wyprawy dlatego na powierzchni nadal pozostało sporo pracy, aby sprawić, żeby nie został po nas ślad bytności. Po ”zjechaniu” z bazy do Cuicatlan cieszyliśmy się meksykańskim jedzeniem oraz pojechaliśmy wszyscy, do niedalekiego, bardzo urokliwego miasta Oaxaca. Natomiast dla mnie i eMCe to jeszcze nie był koniec pobytu w Meksyku, został nam jeszcze ponad tydzień, żeby zamoczyć stopę w Pacyfiku, zobaczyć delfiny czy żółwie słoniowe…i wiele innych ciekawych miejsc:).

Polecamy wybrać się do Meksyku choć raz w życiu! Będzie co wspominać, a stan Oaxaca choć jeden z biedniejszych, jest wyjątkowo zróżnicowany przyrodniczo, ma wiele miejsc historycznych wartych odwiedzenia i przepyszne jedzenie!

W wyprawie udział wzięło kilka narodowości: Amerykanie, Meksykanie, Słoweńcy, Rosjanin, Szwedzi, Marokańczyk, Szwajcarka, Kanadyjczyk, Rumuni, Anglicy i Polacy.

W składzie 'Polish Team’:

– Asia Haremza (WKTJ)

– Michał Amborski (WKTJ)

– Kuba Kujawski (WKTJ)

– Zbyszek Tabaczyński (WKTJ)

– Bogdan Guzik (WKTJ)

– Adam Łada (WKTJ)

– Michał Macioszczyk (WKTJ)

– Witek Hoffmann (WKTJ)

– Sonia Dudziak (WKTJ) 

– Kasia Biernacka (SW)

– Ewelina Raczyńska (SGW)

 

Autor: Ewelina Raczyńska, Sonia Dudziak

Zdjęcia : Ewelina Raczyńska, Michał Macioszczyk

Kurs taternictwa jaskiniowego 2019. Zaczynamy!

Dodał Emil Hamera, 14 listopada 2019 Kategorie: Aktualności, Działalność szkoleniowa, Ważne Brak komentarzy
Kurs taternictwa jaskiniowego 2019. Zaczynamy!

Rozpoczynamy nowy kurs taternictwa jaskiniowego!

Pierwsze spotkanie odbędzie się 20 listopada 2019 r. o godzinie 19.00 w Dużej Sali Wykładowej  Instytutu Biologii Środowiskowej na Uniwersytecie Wrocławskim przy  ul. Sienkiewicza 21.

Będzie to spotkanie organizacyjne, na którym opowiemy o programie kursu .

 

Zapraszamy!Wyloguj się

 

Jaskinie Południowej Walii

Dodał Daniel Furgał, 22 stycznia 2019 Kategorie: Aktualności, Działalność zagraniczna, Ważne Brak komentarzy
Jaskinie Południowej Walii

Lubię zapach świeżego powietrza w jaskini o poranku.

18.01.2019 r. grupa żądnych przygód grotołazów stanęła przed pierwszym otworem Ogof Daren Cilau. Zaplanowaliśmy wyjście drugim otworem Ogof CNWC, gdzie część grupy miała zadbać o otwarcie kraty chroniącej wejście przed zbłąkanymi gośćmi. Liczyliśmy, że będzie otwarta, gdy będziemy wychodzić.

Jaskinia jest częścią całego system jaskiń obejmującego ponad 26 km długości przy 192 m głębokości. Położona jest w Llangattock w Walii, w pobliżu Whitewalls.

Wejście było otwarte, więc weszliśmy.

Główną atrakcją jest blisko 600 m zacisków w partiach wejściowych, w których do rzadkości

należały miejsca, które można było przejść na kolanach.

Plan obejmował dojście do mrocznej sali Time Machine. Jednak, gdy trafiliśmy do części zwanej Apocalypse Way, jaskinia ukazała nam swoje piękno w postaci nacieków i form, z których największe wrażenie robiły heliktyty, odzwierciedlające tajemnice żyjącej jaskini.

Gdy już straciliśmy nieco poczucie czasu spowodowane zachwytem eksploracji, skierowaliśmy się w stronę planowego wyjścia. Już widzieliśmy śpiące o tej porze nietoperze i czuliśmy powiewy świeżego powietrza wskazujące na bliskość wyjścia. Lecz w plątaninie przejść droga do wyjścia wcale się nie przybliżała. Chcąc zdążyć przed godziną alarmową (którą zbyt wcześnie, jak się okazało w trakcie, ustaliliśmy na godz. 2.00) postanowiliśmy wracać tą samą drogą, która przyszliśmy.

Nacieki w jaskini były bajeczne, ale powrót od tyłu partiami wejściowymi już mniej. Na pewno jaskini szybko nie zapomnimy.

W wyjeździe udział wzięli: Szymon Kita, Szymon Sośnicki, Daniel Furgał, Ewelina Urbanik,

Maciej Maryniak, Paulina Pietrusiów, Sebastian Madej, Patryk Noszczyk,

Sebastian Madej

At-Bashy, Kirgistan 2018

Dodał Ewelina Raczyńska, 9 grudnia 2018 Kategorie: Aktualności, Działalność, Działalność zagraniczna, Ważne Brak komentarzy
At-Bashy, Kirgistan 2018

Zapraszam do przeczytania relacji z pierwszej,  międzyklubowej wyprawy rekonesansowej Sekcji Grotołazów Wrocław oraz Wielkopolskiego Klubu Taternictwa Jaskiniowego do Kirgistanu, w masyw At-Bashy w górach Tien-Shan (08.2018): http://pza.org.pl/news/news-jaskinie/at-bashy-kirgistan-2018

Ewelina Raczyńska