Z wielkim smutkiem zawiadamiamy, że dziś dotarła do nas wiadomość o śmierci naszego klubowego kolegi, Witka Jokiela.
Witek przez wiele lat współtworzył wrocławską eksplorację Jaskini Wielkiej Śnieżnej. Prowadził trudne wspinaczki w Kominie Szaleńców i Galerii Krokodyla. Jego największym osiągnięciem było połączenie Wielkiej Śnieżnej z Wielką Litworową podczas kierowanego przez niego obozu sylwestrowego 1995/96. Dzięki temu system stał się największym w Polsce.
Tak Wojtek Augustyn wspomina początki Witka Jokiela w Sekcji:
Witek Jokiel – początki.
Witek pojawił się w Sekcji Grotołazów jesienią 1982 roku, będąc uczniem III klasy Liceum Ogólnokształcącego nr XIV we Wrocławiu. Nie był to jednak początek jego działalności jaskiniowej i wspinaczkowej. W klasie, do której uczęszczał, była grupa chłopców, dla których turystyka górska była ulubionym zajęciem. Jednak z czasem turystyka im już nie wystarczała, zaczynali się wspinać w kamieniołomie granitu w Strzeblowie – podstawowym poligonie treningowym dla początkujących wspinaczy z Wrocławia. To właśnie Witek był w tej grupie inicjatorem podwyższenia poprzeczki w górskiej działalności. Kolejnym tematem, którym Witek zainteresował swoich rówieśników, były jaskinie. Pierwsze kroki skierowali do kamieniołomu w Wojcieszowie, gdzie udało im się przeprowadzić ich pierwszą akcję w jaskini nieudostępnionej dla turystów.
Jesienią 1982 roku starszy brat Witka – Olgierd, który studiował na Politechnice Wrocławskiej, poinformował go, że znalazł ogłoszenie o kursie taternictwa jaskiniowego dla początkujących, który organizuje Sekcja Grotołazów. Na kursie tym pojawił się Witek z kilkoma kolegami, kolejni dołączali nieco później.
Dla Sekcji było to zdarzenie wyjątkowe. Nikt nie pamiętał, żeby kiedykolwiek na kursie pojawiła się zgrana grupa bardzo młodych (niepełnoletnich!) kursantów, na dodatek posiadających już pewne doświadczenie wspinaczkowe i jaskiniowe. Witek był ich niekwestionowanym liderem. Mówiliśmy na nich „Małolaty”. Od pierwszych wyjazdów do Strzeblowa widać było wyraźnie ich przewagę w przygotowaniu nad pozostałymi kursantami.
Pierwszy lot.
W grudniu 1982 w czasie tradycyjnego wyjazdu sylwestrowego w Tatry odbył się biwak eksploracyjny w Jaskini Czarnej, którego celem było kopanie w Studni Herkulesa. W trakcie biwaku miała nas odwiedzić grupa Małolatów. Gdy dotarli do Sali Czarnych Kaskad, okazało się, że Witek miał „przygodę” w studni wejściowej. Używany przez niego do spinania uprzęży trójkątny karabinek, który podobno znalazł w Wojcieszowie, pękł kilka metrów nad dnem studni. Witek zaliczył krótki lot, ale w sumie nic groźnego mu się nie stało. Była to nawet cenna przestroga, że nie należy używać sprzętu nieznanego pochodzenia. Postanowiliśmy ze Spryciulą, że na wszelki wypadek trzeba Witka wycofać z jaskini. Wyszedł o własnych siłach, ale ponieważ była noc, sprowadziliśmy go do Pitonia, a stamtąd samodzielnie wrócił na bazę w Kirach.
Dalszy rozwój Witka przebiegał bardzo dynamicznie. Jego wysokie umiejętności wspinaczkowe pozwalały mu rozwiązywać problemy eksploracyjne niedostępne dla wielu innych. Komin Szaleńców w Partiach Wrocławskich jest tego chyba najlepszym przykładem.
Poza tym Witek miał jedną z najważniejszych cech koniecznych w eksploracji: cierpliwość. Gdyby nie ona, połączenia Wielkiej Śnieżnej z Wielką Litworową by nie było. Nie wiem, za ile lat uda się jeszcze do tego systemu coś dużego dowiązać, a może nie uda się w ogóle. Ten wynik pozostanie jednym z największych sukcesów eksploracyjnych w historii SMN.
Wiadomość o Twojej śmierci, Witku, zaskoczyła wszystkich. Jak obdzwaniałem z tą informacją członków Sekcji, to wszyscy mówili: to niemożliwe. Czekało jeszcze trochę kominów, które byś zdobył, ale teraz nie zdobędzie ich pewnie już nikt.
~Wojtek Augustyn
O szczegółach pogrzebu poinformujemy niezwłocznie, gdy tylko je poznamy.
Rodzinie i Bliskim składamy wyrazy głębokiego współczucia.
Cześć Jego pamięci.

























































