Odszedł Witold Jokiel

Dodał Piotr Śliwiński, 28 października 2026 Kategorie: Aktualności, Ważne Brak komentarzy

Z wielkim smutkiem zawiadamiamy, że dziś dotarła do nas wiadomość o śmierci naszego klubowego kolegi, Witka Jokiela.

Witek przez wiele lat współtworzył wrocławską eksplorację Jaskini Wielkiej Śnieżnej. Prowadził trudne wspinaczki w Kominie Szaleńców i Galerii Krokodyla. Jego największym osiągnięciem było połączenie Wielkiej Śnieżnej z Wielką Litworową podczas kierowanego przez niego obozu sylwestrowego 1995/96. Dzięki temu system stał się największym w Polsce.

Tak Wojtek Augustyn wspomina początki Witka Jokiela w Sekcji:

Witek Jokiel – początki.

Witek pojawił się w Sekcji Grotołazów jesienią 1982 roku, będąc uczniem III klasy Liceum Ogólnokształcącego nr XIV we Wrocławiu. Nie był to jednak początek jego działalności jaskiniowej i wspinaczkowej. W klasie, do której uczęszczał, była grupa chłopców, dla których turystyka górska była ulubionym zajęciem. Jednak z czasem turystyka im już nie wystarczała, zaczynali się wspinać w kamieniołomie granitu w Strzeblowie – podstawowym poligonie treningowym dla początkujących wspinaczy z Wrocławia. To właśnie Witek był w tej grupie inicjatorem podwyższenia poprzeczki w górskiej działalności. Kolejnym tematem, którym Witek zainteresował swoich rówieśników, były jaskinie. Pierwsze kroki skierowali do kamieniołomu w Wojcieszowie, gdzie udało im się przeprowadzić ich pierwszą akcję w jaskini nieudostępnionej dla turystów.

Jesienią 1982 roku starszy brat Witka – Olgierd, który studiował na Politechnice Wrocławskiej, poinformował go, że znalazł ogłoszenie o kursie taternictwa jaskiniowego dla początkujących, który organizuje Sekcja Grotołazów. Na kursie tym pojawił się Witek z kilkoma kolegami, kolejni dołączali nieco później.

Dla Sekcji było to zdarzenie wyjątkowe. Nikt nie pamiętał, żeby kiedykolwiek na kursie pojawiła się zgrana grupa bardzo młodych (niepełnoletnich!) kursantów, na dodatek posiadających już pewne doświadczenie wspinaczkowe i jaskiniowe. Witek był ich niekwestionowanym liderem. Mówiliśmy na nich „Małolaty”. Od pierwszych wyjazdów do Strzeblowa widać było wyraźnie ich przewagę w przygotowaniu nad pozostałymi kursantami.

Pierwszy lot.

W grudniu 1982 w czasie tradycyjnego wyjazdu sylwestrowego w Tatry odbył się biwak eksploracyjny w Jaskini Czarnej, którego celem było kopanie w Studni Herkulesa. W trakcie biwaku miała nas odwiedzić grupa Małolatów. Gdy dotarli do Sali Czarnych Kaskad, okazało się, że Witek miał „przygodę” w studni wejściowej. Używany przez niego do spinania uprzęży trójkątny karabinek, który podobno znalazł w Wojcieszowie, pękł kilka metrów nad dnem studni. Witek zaliczył krótki lot, ale w sumie nic groźnego mu się nie stało. Była to nawet cenna przestroga, że nie należy używać sprzętu nieznanego pochodzenia. Postanowiliśmy ze Spryciulą, że na wszelki wypadek trzeba Witka wycofać z jaskini. Wyszedł o własnych siłach, ale ponieważ była noc, sprowadziliśmy go do Pitonia, a stamtąd samodzielnie wrócił na bazę w Kirach.

Dalszy rozwój Witka przebiegał bardzo dynamicznie. Jego wysokie umiejętności wspinaczkowe pozwalały mu rozwiązywać problemy eksploracyjne niedostępne dla wielu innych. Komin Szaleńców w Partiach Wrocławskich jest tego chyba najlepszym przykładem.

Poza tym Witek miał jedną z najważniejszych cech koniecznych w eksploracji: cierpliwość. Gdyby nie ona, połączenia Wielkiej Śnieżnej z Wielką Litworową by nie było. Nie wiem, za ile lat uda się jeszcze do tego systemu coś dużego dowiązać, a może nie uda się w ogóle. Ten wynik pozostanie jednym z największych sukcesów eksploracyjnych w historii SMN.

Wiadomość o Twojej śmierci, Witku, zaskoczyła wszystkich. Jak obdzwaniałem z tą informacją członków Sekcji, to wszyscy mówili: to niemożliwe. Czekało jeszcze trochę kominów, które byś zdobył, ale teraz nie zdobędzie ich pewnie już nikt.

~Wojtek Augustyn

O szczegółach pogrzebu poinformujemy niezwłocznie, gdy tylko je poznamy.

Rodzinie i Bliskim składamy wyrazy głębokiego współczucia.

Cześć Jego pamięci.

Spotkanie autorskie z Piotrem Wojciechowskim

Dodał Piotr Śliwiński, 9 września 2026 Kategorie: Aktualności, Bez kategorii, Działalność, Ważne Brak komentarzy
Spotkanie autorskie z Piotrem Wojciechowskim

Sala Konferencyjna Ossolineum, Wrocław | 18 października 2026 roku o godzinie 16:00

Serdecznie zapraszamy na spotkanie z Piotrem Wojciechowskim — prozaikiem, reżyserem filmowym, autorem książek dla dzieci i publicystą, od dziesięcioleci obecnym w polskiej literaturze.

Rozmowa będzie krążyć wokół gór i ludzi, którzy po nich — i pod nimi — wędrują. Punktem wyjścia będzie najnowsza książka pisarza, Kartki holnym potargane, z kronik Podhalańskiej Akademii Wiedzy (Wydawnictwo Volumen, 2026), ale sięgniemy też do wcześniejszego Złego wiatru oraz do Czaszki w czaszce — powieści, która w 1970 roku otworzyła jego pisarską drogę i do dziś ma status kultowej. Nie zabraknie też miejsca na wiersze autora — w tej części spotkania oddajemy głos jemu samemu.

Piotr Wojciechowski (ur. 1938 w Poznaniu) jest absolwentem geologii na Uniwersytecie Wrocławskim, dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim oraz reżyserii w łódzkiej Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej. W 1978 roku otrzymał Nagrodę Fundacji im. Kościelskich.

Odszedł Jerzy „Bodek” Sławiński

Dodał Piotr Śliwiński, 8 maja 2026 Kategorie: Aktualności, Ważne Brak komentarzy
Odszedł Jerzy „Bodek” Sławiński

Z głębokim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Jerzego „Bodka” Sławińskiego – wieloletniego członka Sekcji Grotołazów Wrocław, geologa, grotołaza i przyjaciela wielu pokoleń sekcyjnych.

Dla wielu osób pozostaje symbolem legendarnych czasów spotkań sekcyjnych w piwnicy w Rynku. Wspominany jest jako człowiek serdeczny, pogodny i zawsze gotowy do rozmowy – zarówno o jaskiniach, jak i o życiu.

Poniżej wspomnienie którym podzielił się Wiesław Kliś – Chemik:

Bodek (albo bardziej intymnie, w żargonie sekcyjnym tamtych czasów, Pan Bodek) był wieloletnim członkiem Sekcji, który zawsze kojarzy mi się z legendarnymi już dzisiaj czasami spotkań sekcyjnych w piwnicy w Rynku.
Poznałem go wiosną 1968 roku, będąc kursantem. Wtedy byłem na pierwszym roku, podczas gdy Bodek pracował nad swoim magisterium z geologii. Wyjaśnił mi, jaka jest różnica między typowymi jaskiniami jurajskimi a jaskinią w Stolcu w metamorficznym wapieniu. Pamiętam, że gdzieś późną wiosną następnego roku, idąc do Instytutu Fizyki, spotkałem Bodka z małżonką i z malutkim dzieckiem na ręku (jeśli pamięć nie myli, w beciku) na moście Uniwersyteckim. Biło od nich jakieś nieopisane szczęście. „To jest nasza córeczka” – powiedział Bodek. I dodał: „Wyjeżdżamy na Śląsk, bo właśnie obroniłem”. Była to bardzo szczęśliwa trójka. Od tamtego czasu Bodek więcej działał w Sekcji w Dąbrowie Górniczej.
Poprzez lata spotykaliśmy się wielokrotnie na Jurze, w Tatrach i oczywiście na zjazdach rocznicowych Sekcji. Pewnej zimy (74/75), w Sylwestra, podczas gdy Mariola z oddelegowaną grupą kursantów organizowała imprezę noworoczną, z Bodkiem postanowiliśmy udać się na akcję fotograficzną w górne partie Jaskini Miętusiej, aby robić zdjęcia w jeziorkach na pontonie. Zyta i Sylwia zgodziły się zostać modelkami, a Cezary dołączył jako ekipa. Udaliśmy się do Harnasia na wzmacniający posiłek, w czasie którego dołączył do nas grotołaz z Krakowa i powiedział nam, że jest sytuacja w Czarnej. Poprosił nas, abyśmy dołączyli do Śmiałka, który już jest w drodze do Czarnej, i że GOPR już jest zawiadomiony. Szybko przepakowaliśmy się. Kursantki ze sprzętem fotograficznym i pontonem wróciły do bazy. Pod otworem doszliśmy Śmiałka. Powiedział nam, że chłopak z uszkodzoną nogą jest przy Szmaragdowym i że chodzi o to, aby wyciągnąć go ze Smolucha, nim GOPR się pojawi…
Wiele lat później spotkałem Bodka z córką, już dorosłą kobietą, grotołazem oczywiście, na zjeździe w Sokolcu. Widzieliśmy się też w Międzygórzu kilka lat temu.
Bodek jest znany jako grotołaz i geolog, ale tylko kilka osób wie, że był również numizmatykiem i miał imponującą kolekcję monet. Pamiętam, że przed laty dałem mu dwie ceramiczne monety księstwa ziębickiego (moi rodzice mieli kilka i byli zadowoleni, że mogą wzbogacić jego kolekcję). Bodek zapewniał mnie, że to były prawdziwe monety.
Bodziu, pozostawiłeś nas w smutku, ale bądź szczęśliwy na nowej, niezmierzonej wyżynie niebiańskiej.”

Jerzy „Bodek” Sławiński odszedł 28 kwietnia 2026 roku.
Świecka ceremonia pogrzebowa odbędzie się w sobotę 16 maja 2026 roku o godzinie 11:00 w kolumbarium cmentarza św. Barbary przy ul. Starocmentarnej w Dąbrowie Górniczej.
Rodzina prosi, aby zamiast kwiatów wesprzeć zbiórkę dla chorego na DMD Franka Suligi:
https://www.siepomaga.pl/frank
Po ceremonii przewidziane jest spotkanie przy kawie i herbacie w klubie SDG.
Rodzinie i Bliskim składamy najszczersze wyrazy współczucia.

Kraina śniegu i lodu o nazwie Rjukan

Dodał Aleksandra Kita, 1 maja 2026 Kategorie: Aktualności, Bez kategorii, Działalność, Działalność zagraniczna, Ważne, Wspinanie Brak komentarzy
Kraina śniegu i lodu o nazwie Rjukan

Dawno, dawno temu, gdy odległa Skandynawska kraina śniegu i lodu o nazwie Rjukan, brzmiała dla mnie równie egzotycznie co Anchorage,a Telemark podobnie jak Kandahar kojarzył mi się z moimi początkami na nartach marki Regle 😏 Pojawił się pomysł. Ktoś rzucił: A wiecie, że przez Sund zbudowali most, podobno drugi na świecie? Może pojechać, zobaczyć no a potem do Norwegii na lody?
To nie to, że bez mostu było to niemożliwe, ale jakoś z tymi promami… no sztormy, Heweliusze 😉 Oczywiście żartuje, chcieliśmy zaliczyć Kopenhagę i most, więc zapakowani po czubek sprzętem i żarciem, pojazdem marki Citroen C-15 zwanym pieszczotliwie ,,Budką” pomknęliśmy rączo przez dawne NRD 😉 Danię, Szwecję do Norwegii.
Oj, to była podróż. Auto to było typowym blaszakiem, stworzonym raczej na inne klimaty. Pasażerowie tylnego rzędu siedzieli w puchówkach ze śpiworami na kolanach, a kierowca i ten obok, mieli do wyboru, albo zamarznięte szyby albo nogi 😃 Okrutnie spawało.
Większość granic pokonaliśmy płynnie. Na norweskiej kazano nam zjechać na bok. Przed nami stał już zdezelowany bus na polskich tablicach. Jego pasażerowie, o aparycji i stylówie wskazującej na proletariat, wyciągali z wnętrza kolejne pakunki – skrzynie z wekami, jajami, ziemniaki, cebulę, no i zgrzewy piwa i wódę pozyskanie niedawno w promowej Balatonie. Po minie strażników – celników coś było nie halo. 🤔
Zaniepokojeni, bo przecież też wieźliśmy żarcie i płyny, otworzyliśmy panu celnikowi ,,Budkę”. Na wierzchu oczywiście były liny, czekany, kaski i inne wspinaczkowe rupiecie. Wcześniejsze zimne spojrzenie pana w mundurze rozjaśnił lekki uśmiech.
– Climbing, ice climbing? – Rzucił.

– Tak! Yes znaczy, Telemark, Rjukan!😃 – Pan machnął by jechać. Odprowadziło nas nienawistne spojrzenie jarającego szluga kierowcy naszych rodaków.
I tak po ćwierć wieku, ponownie miałem przyjemność pojechać do Rjukan, w zacnym towarzystwie, w innych już czasach, innych okolicznościach. Tak jak wtedy byłem najmłodszym uczestnikiem tak dziś najstarszym. Niezmienne były tylko uroki zimowej Norwegii 🙂 O których napisze teraz Ola z Szymonem😉

Marek

Po tym przydługim i przynudnym wstępie z zamierzchłych czasów mchu i paproci… 😉

Zimowe wyjazdy zaczęliśmy planować w pracy by umilić sobie czas na wygnaniu. Kilka telefonów i udało się w moment zorganizować ekipę w składzie: Ewa, Kasia, Paulina, Jacek, Marek, Krzyśków dwóch, Ligia i my. Niestety jak zwykle nie mamy wspólnego zdjęcia…
Dwa lata temu było Hemsedal. Rok temu byliśmy za kołem podbiegunowym. W tym roku wybór padł ponownie na przyjemne i łatwo dostępne (mówię o podejściach pod lody nie o przyjeździe z Polski) Rjukan.

Wszyscy karnie stawili się na parkingu przy stanowisku Kozioroga Dębosza, skąd dwoma zatowarowanymi busami pojechaliśmy na północ.

Pierwszego dnia na rozeznanie poszliśmy do mało uczęszczanego Gausetdalen. Przywitała nas tam szeroka ściana lodowa, piękny kanion prawie zamarzniętej rzeki z mnogością opcji wspinaczkowych. Nadal mnie zachwyca w jak bajkowe formacje potrafią zamarzać wodospady.

Drugiego dnia plan był ambitny. Mnie Ewa podpuściła, że zrobię Vermorka prawego, a reszta ekipy miała iść głębiej w wąwóz poszukać trudności. Niestety od pewnego miejsca śniegu było po pas, więc po pierwsze dojście na koniec doliny byłoby wyjątkowo czasochłonne, a po drugie przy tej ilości śniegu zagrożenie lawinowe na ostatnich lodach w dolinie powyżej akceptowanego. Największą determinacją wykazali się Paulina z Jackiem, którzy może i nietrudną drogą, ale przewspinali cały lodospad, aż do drogi.
Tymczasem z moich nadziei na spokojne, bezstresowe wspinanie w dwie kobietki nici wyszły, bo towarzystwo uznało, że też wejdą Vermorka.

Vermorki powinnam przedstawić. Są to myślę dwa najpopularniejsze lody Rjukan po dwóch stronach mostu, który prowadzi do historycznych zakładów przemysłowych, znanych z produkcji nawozów azotowych (od początku XX w.) oraz produkcji ciężkiej wody podczas II wojny światowej. Miejsce to, wpisane na listę UNESCO, było celem kluczowego sabotażu alianckiego, który powstrzymał niemieckie badania nad bronią. Zainteresowanych odsyłamy do doczytania albo obejrzenia filmu: „Bohaterowie Telemarku”.

Kolejny dzień upłynął na wspinaczce w Lower George.
W poniedziałek poszliśmy do Krokan’a. Piękne miejsce z jednowyciągowym drogami. W przewodniku napisali „one od the best ice crags in the world”. Myślę, że wiele się nie pomylili. Zróżnicowane trudności dają zabawę zarówno początkującym jak i zaawansowanym wspinaczom. Niestety temperatura była na granicy odczuwania jakiejkolwiek przyjemności ze wspinania. Myślę, że dlatego Marek był pierwszy gotowy się wspinać i po zrobieniu jednej drogi był gotowy wracać do domu. Ja próbowałam drogę obok, ale przy tak twardym lodzie pokonało mnie wkręcanie śrub. Odpokutować mogłam chwilę później, gdy Szymon w połowie drogi stwierdził, że mu się nie chce i mam iść skończyć. Lód może nie był bardzo trudny za to zdecydowanie psychiczny i efektowny. Bałam się uderzać za mocno by nie spaść wraz z całym lodem.

We wtorek odpuściliśmy sobie lodospady i poszliśmy na narty i snowboard. Z Pauliną zmierzyłyśmy się pierwszy raz z deską, więc ilości wywrotek to nawet nie zliczę. Grunt, że skończyłyśmy całe i z uśmiechami od ucha do ucha. Wieczorem do naszej w wesołej kompani dołączyła jeszcze czwórka prawdziwych łojantów z Polski. Opowieściom nie było końca…..

W kolejnych dwóch dniach wspinaliśmy się jeszcze w Rjukan Centrer. Jest to o tyle ciekawe miejsce, że po zachodzie słońca lody są… doświetlane! W Rjankan są ustawione reflektory tak, że spokojnie można się wspinać bez czołówki na całych czterowyciągowych drogach do godziny 22.
Podczas wyjazdu nasz mentor niestrudzenie parał się inuickim zajęciem – zbudował piękne iglo w którym co poniektórzy nie omieszkali poimprezować.

Himalajów może nie zdobyliśmy ale krajoznawczo i towarzystwo była to bardzo udana wycieczka.

Ola i Szymon

Wykaz przejść z przymrużeniem oka dołączamy do zdjęć

Zainteresowanych zapraszamy za rok 🙂

Zaproszenie na Wigilię Klubową – 16 grudnia 2025

Dodał Piotr Śliwiński, 4 grudnia 2025 Kategorie: Aktualności Brak komentarzy

Serdecznie zapraszamy wszystkich członków i sympatyków klubu na coroczną wigilię, która odbędzie się 16 grudnia 2025 r. o godzinie 20:00 w naszej siedzibie przy ul. Góralskiej 38.

Wigilia klubowa to wyjątkowy moment, w którym spotykamy się, by podsumować mijający rok, podzielić się wrażeniami z minionych działań i spędzić czas w świątecznej atmosferze.

Czekamy na Wasze przybycie i życzymy spokojnych przygotowań do świąt!

Odeszła Mariola Kliś

Dodał Piotr Śliwiński, 19 sierpnia 2025 Kategorie: Aktualności, Ważne Brak komentarzy
Odeszła Mariola Kliś

Z głębokim smutkiem zawiadamiamy, że w dniu 22 maja 2025 r. w Teksasie zmarła Mariola Kliś.

Mariola w Sekcji pojawiła się w lecie 1974 roku, gdzie bardzo szybko zaczęła wykorzystywać swoje zdolności organizacyjne jako Kierownik Baz (KierBaz) na licznych wyprawach jaskiniowych oraz kilku obozach wspinaczkowych w Tatrach Wysokich. Aktywnie uczestniczyła w organizacji wypraw w Góry Bukowe na Węgrzech oraz w Morawskim Krasie.

Miała duży wpływ na krzewienie sekcyjnej kultury wśród młodszych członków dzięki swojej skomplikowanej, ale równocześnie otwartej osobowości. Była również witalnym członkiem grupy Białego Kamienia. To ona wraz z Zosią Biały-Słowińską ułożyły piosenkę sekcyjną „Tatry stają blisko młyna” (uwaga na słowo „stają”, a nie „stoją”).

Po przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych działała w Cave Research Foundation, gdzie przez ostatnie kilkadziesiąt lat uczestniczyła w licznych wyprawach do Carlsbad Caverns i Mammoth Cave. Ostatnia jaskinia, którą zwiedziła już jako turystka, to niezwykle piękna Puerto Princesa Subterranean River na Filipinach.

Uroczystości pogrzebowe odbędą się 20 sierpnia 2025 r. o godz. 13:00 na Cmentarzu Komunalnym w Ząbkowicach Śląskich, przy ul. Bohaterów Getta.

Łączymy się w żalu z rodziną i najbliższymi.

70-lecie Sekcji Matki Naszej – zaproszenie

Dodał Piotr Śliwiński, 9 maja 2025 Kategorie: Aktualności, Ważne Brak komentarzy

Zaproszenie na 70-lecie SMN – Kletno, 13–15 czerwca 2025

Drogie Koleżanki, Drodzy Koledzy,
serdecznie zapraszamy na jubileuszowe 70-lecie Sekcji Matki Naszej, które odbędzie się w dniach 13–15 czerwca 2025 r. w ośrodku „Nad Stawami” w Kletnie (adres: Kletno 6f, lokalizacja na mapie).

Warianty uczestnictwa:

Opcja podstawowa – 70-lecie SMN (sobota 14.06 – niedziela 15.06)

  • Główna uroczystość jubileuszowa w sobotę, 14 czerwca.
  • W programie: prelekcje, wspólne wycieczki, spotkania towarzyskie, kolacja jubileuszowa*.
  • Nocleg z 14/15 czerwca + śniadanie.

Opcja rozszerzona – lecie + Walne Zebranie SGW (piątek 13.06 – niedziela 15.06)

  • Dla członków z opłaconą składką, honorowych i starszyzny klubowej.
  • Walne zebranie w piątek wieczorem (13.06) w tej samej lokalizacji.
  • Nocleg z piątku na sobotę+ śniadanie w sobotę + kolacja w piątek.

* do wyboru dieta mięsna lub wegetariańska.

Ceny poszczególnych pakietów ogłosimy w najbliższej przyszłości.

W cenie zawarta jest okolicznościowa koszulka. 


Zgłoszenia lub pytania:

Monika Gorczyńska
📧 aamya07@gmail.com
📞 794 792 280


Do zobaczenia w Kletnie! 🌿

Walne Zebranie Członków 2025

Dodał Piotr Śliwiński, 4 maja 2025 Kategorie: Aktualności, Bez kategorii, Ważne Brak komentarzy

Szanowni Członkowie,

W imieniu obecnego Zarządu chciałabym poinformować o zbliżającym się Walnym Zebraniu Członków Sekcji Matki Naszej, podczas którego zostanie wybrany nowy Zarząd oraz Komisja Rewizyjna.

📅 Data: 13 czerwca 2025 (piątek)
🕕 Godzina: Pierwszy termin – 18:30, drugi termin – 19:15
📍 Miejsce: Kletno 6f, 57-550 Kletno – Nad Stawami – Restauracja – Noclegi – Kletno

Przypominamy, że aby mieć czynne prawo udziału w zebraniu i głosowaniach, należy być członkiem zwyczajnym Sekcji i nie zalegać ze składkami.

Zachęcamy również do zapoznania się ze Statutem Sekcji, aby każdy uczestnik miał pełną świadomość swoich praw i obowiązków.

W razie pytań lub wątpliwości prosimy o kontakt mailowy: sgw@sgw.wroc.pl

Z wyrazami szacunku,
Zarząd Sekcji Matki Naszej

Finale Ligure

Dodał Aleksandra Kita, 3 maja 2025 Kategorie: Aktualności, Bez kategorii, Działalność, Działalność zagraniczna, Ważne, Wspinanie Brak komentarzy
Finale Ligure

Tak sobie pomyślałem, że jak ja nie napiszę… Wiosenny sekcyjny wyjazd wspinaczkowy rodził się w bólach. Ostatecznie do słonecznej Italii udało się sześć osób w dwóch wozidłach, padło na Finale Ligure. Znaczy się, ekipa sekcyjna która pierwotnie planowała Arco, gdzie rok wcześniej zdobywała szlify wspinaczkowe, uległa mojej sugestii, by nadłożyć te, „pare” kilometrów, poznać coś nowego. No i na wybrzeżu większa gwarancja pogody – teoretycznie : ) Z mojej perspektywy wyjazd był super, myślę że reszta uczestników też była zadowolona. Nie da się ukryć, że choć Finale kojarzy się głównie z wspinaniem sportowym, to tutejsza oferta dróg wielowyciągowych (choć nie tak imponująca jak ta okolic Arco), może też być pouczająca, a tutejsze klasyki z lat siedemdziesiątych, mimo że to niby nie „góry” tylko większe skałki, mogą sprawić więcej zachodu niż niejedna tatrzańska kursowa droga. W trakcie sześciu dni, pięć było wspinaczkowych. Zaczęło się od króciaków po 120-170m, skończyło na 300 metrowej Via Lunga, nieprzesadnie trudnej (6a+/5b obl) ale dość kłopotliwej orientacyjna że względu na mnogość wariantów i dużą ilość drzew na potencjalne stanowiska ; ) W efekcie, dla części ekipy, wspinaczka rozpoczęta trochę po 12, zakończyła się o 21 ; ) Nie bez odrobiny emocji. Jako ciekawostka, schodziliśmy „ścieżką” rowerową i nie było to łatwe zejście. Parafrazujac klasyka: za chuj bym tam nie zjechał!

Ps: Chciałbym podziękować wszystkim uczestnikom za miłe chwile spędzone razem,do następnego 🙂

Marek Freus

Freus Cup

Dodał Aleksandra Kita, 28 kwietnia 2025 Kategorie: Aktualności, Bez kategorii, Działalność, Działalność krajowa, Ważne, Wspinanie Brak komentarzy
Freus Cup

Dla członków i członkiń oraz sympatyków Sekcji

Hej bracia szambonury, kto prężny lub młody,

tego lata ogłaszam sekcyjne zawody.

Dla odmiany, nie w nory, w skały ruszcie zuchy,

błogosławie wszystkim by dodać otuchy!

Kto dożyje jesieni, mocno się wykaże,

na uścisk mej dłoni może liczyć w darze.

Przewidziana także, specjalna nagroda,

na jej opisane teraz czasu szkoda … ; )

Taki pomysł mam, trochę autopromocyjny. Dziś w modzie różne czelendże ; )

Konkurs wspinaczkowy:

Kto uzbiera najlepszy wykaz przejść – moich dróg w Sudetach (ale nie tylko). Zasady trochę nietypowe, nie chodzi tylko o ilość czy trudności drogi, ale będę oceniał (rzecz jasna subiektywnie 😉 ), egzotykę położenia danej drogi.

Zasady: liczy się każda droga, liczy się trudność, długość czy powaga, ale promowana są bardziej egzotyczne lokalizacje, ogólnie chodzi o Sudety, ale jak ktoś wynajdzie coś dalej… będzie bonus. Skałki, gdzie jest np: pięć moich dróg obok siebie, albo jest bardzo blisko od auta, będzie siłą rzeczy niżej wyceniona, choć nie nie znaczy to że mamy tylko szukać parchów w krzakach :))) Oceniać będę jak nauczyciel kartkówkę- dobrze, dostatecznie ; ))

Konkurs by wystartował powiedzmy od początku maja do powiedzmy końca piździernika. Potem jednoosobowa komisja, czyli ja, podsumuje wyniki i wręczy nagrodę, oprócz tradycyjnego uścisku dłoni i laurki, będzie też sprzęt – jaki jeszcze wymyślę

No i sam wykaz ma być na papierze nie tabelki mailem 😉 Liczę na ciekawe adnotacje przy opisach dróg – o stylu, uwagi ogólne, czy były kleszcze, no zabawa ma być.

Na koniec podsumuję, ocenię, wręczę ,,puchar,, Być może będą nagrody pocieszenia. Siłą rzeczy, najczęściej nagradzany jest zespół, ale może się zdarzyć sytuacja, że tylko jedna osoba się wspinała, a asekurowała żona : / no Ona też będzie pocieszona.

Raczej liczę na kameralną klubową zabawę, nie ,,profesjonalistów” od zaliczania czelendży. Ostatnio jak popatrzysz na strony klubów wysokogórskich to wszyscy mają jakieś Ligi wspinaczki i z zapałem rywalizują o nagrody i sławę. Ja chcę z tego spuścić powietrze.

Wykaz przejść trzeba będzie osobiście przynieść do klubu

Przedstawie zarys mojego oceniania: powiedzmy że za drogi do 4+ będą dwa punkty, do 5+ trzy, do 6+ cztery. Weźmy dwie za ok 6 położone obok siebie, „Szczytowanie”…na skale Penis, bardzo popularna, dobrze obita i druga na sąsiedniej skałce „Bez piwka ani róż” zdecydowanie bardziej wymagająca bo obita tylko w trudności czyli dobrze mieć friendy. Czyli na starcie po cztery punkty za drogę,a za moralniejsze „Bez piwka…” plusik,dwa plusy dają minus – sorry wróć,dwa plusy to dodatkowy punkt 😉 A np. szóstkowa droga na Trzech Siostrach mimo doskonałego obicia też będzie miała plusik,bo tam jest w uj daleko 😉

Czyli może być sytuacja że szóstka za cztery punkty, dostanie plus za moral i plus za dalekie dojście,czyli finalnie będzie pięć punktów.

A jak ktoś wahaczy moją szóstkę pod Krakowem to policzę podwójne : )

A za drogi takie jak w Płakowicach, będzie po minusiku, bo 100m od auta,a drogi po cztery, pięć wpinek

Są popularne duże skały leżące przy szlakach i takie mniej oczywiste „destynacje” 😉 Za te skałki na boku też będą plusy

Gdzie szukać dróg?

Przewodniki! Albo strona Topo Wałbrzyskiego Klubu Górskiego i Jaskiniowego, oczywiście wszystkich się nie znajdzie, nie wszystkie są dobrze opisane, ale szukać, wertować internet, inwencja – to też część zabawy, nawet na Jurze coś można znaleźć : )

No taki przy okazji kurs krajoznawczy

A jak ktoś trafi na moje drogi pod Krakowem to będzie Gamę changer ; )

Mam parę dróg też w Czechach.

Na zdjęciach przykładowe nagrody:

* Kultowe buty wspinaczkowe,,korkery,,marki Stomil ! ; )

* Szczytowe osiągnięcie radzieckiej techniki, nówki nie śmigane, rocznik 91

* Zestaw sprzętu asekuracyjnego

A na kolejnych kilka podpowiedzi

* pewna dość znana skała – jest kilka dróg które tak naprawdę prawdopodobnie jako jeden z pierwszy robiłem onegdaj.Teraz w nowym przewodniku tylko przy jednej jestem autorem : )To numer 6

* skała z dwiema drogami 10 minut od Szwajcarki. W sumie 10 pkt

* droga czwórkowa warta tyle co tradycyjnie piątkowa